In schematherapie is spanning onvermijdelijk. Sterker nog: het is vaak juist nodig. Alleen door spanning op te zoeken kunnen we oude, disfunctionele – maar o zo comfortabele – patronen doorbreken. Maar hoe begeleiden we cliënten bij het aangaan van die spannende, nieuwe ervaringen? En wat gebeurt er als het té spannend of onveilig wordt, voor de cliënt, voor ons als behandelaren, of binnen de organisatie waarin we werken?

Spanning kan op veel manieren aanwezig zijn:
… wanneer je uit je comfortzone moet stappen;
… wanneer een experiëntiële techniek wordt ingezet;
… wanneer boosheid of agressie voelbaar is in de kamer;
… wanneer meningen botsen of polarisatie ontstaat;
… wanneer nabijheid groeit of de afronding eraan komt;
… wanneer je eigen schema’s als therapeut worden geraakt;

… wanneer er seksuele aantrekking of verliefdheid is;
… wanneer spanningen van buitenaf de spreekkamer binnendringen;
… wanneer onderzoek, beleid of systemen wringen met je waarden;
… wanneer je gestalkt wordt of er een klacht boven je hoofd hangt;
… wanneer de dood in de kamer is;
… of wanneer iets anders de veiligheid onder druk zet.