Nieuws

Interview met keynote-spreker Susan Simpson: “Zorg ook voor je eigen kwetsbare kind, als je zorg draagt voor die van een ander.”

Susan Simpson is een ervaren schematherapeut, geboren in Australië en nu wonend in Schotland, die sinds twintig jaar met schematherapie werkt. Naast haar klinische werk geeft ze supervisie en trainingen in verschillende landen, is ze betrokken bij verschillende onderzoeksprojecten en onlangs is ze benoemd tot secretaris bij de ISST. Bij het aankomende schematherapiecongres op 20 september zal Susan de tweede keynote-lezing verzorgen, waar ze zal ingaan op hoe burn-out bij therapeuten voorkómen kan worden en hoe je veerkracht kan opbouwen. Op een donderdagavond in juni hadden wij een intrigerend gesprek via Skype, waarin ik probeerde om een tipje van de sluier op te lichten voor wat we in september kunnen verwachten. 

 Susanwat zijn jouw bevindingen als het gaat om therapeuten die in een burn-out terecht komen? 

Er zijn verschillende factoren die bijdragen aan burn-out. Als we kijken naar factoren die met de therapeut zelf samenhangen, dan wijst onderzoek uit dat onze eigen schema’s en modi een belangrijke risicofactor vormen. Als we er niet in slagen om onze eigen kwetsbaarheden te onderzoeken en te delen, is de kans groter dat we onszelf in bescherming nemen door in een copingmodus te schieten. In een copingsmodus verliezen we snel het contact met onze patiënten en onze eigen gezonde volwassene. Als een therapeut bijvoorbeeld in een overcontrolerende modus terecht komt, zal ze haar eigen behoeften negeren, vergeten om te eten en te drinken en compleet gefocust zijn op het afwerken van haar lijst met cliëntenafspraken en verantwoordelijkheden. Aan de andere kant, als een therapeut in een onthechte modus schiet, kan ze in toenemende mate emotioneel verwijderd raken van werk en collega’scynisch en depressief worden en het gevoel krijgen dat ze helemaal leeg is. 

 We hebben via LinkedIn een interessante vraag binnengekregen: heb je ideeën over hoe je een dreigende burn-out bij een collega kan signaleren? 

Het is vooral belangrijk om je te realiseren dat we binnen ons vakgebied allemáál een verhoogd risico lopen op burn-out. Dat betekent dat preventieve maatregelen heel belangrijk zijn, bijvoorbeeld door op voorhand al steungroepen op te zetten, te bespreken wat jouw stresssignalen zijn en af te spreken dat je elkaar daarop mag wijzen. Verder wil je dat er een veilige omgeving geboden wordt waar het aangemoedigd wordt – en het bij voorkeur onderdeel is van de bedrijfscultuur – om je kwetsbaarheid te delen. 

 En wat kunnen we doen om goed voor onszelf te zorgen? 

Het is belangrijk om na te denken hoe we onze rustmomenten kunnen gebruiken om echt te herstellen. We brengen vaak veel van onze hersteltijd door in copingmodi, waardoor we niet goed in contact staan met onszelf en het hier-en-nu, zoals je dat in je gezonde-volwassenemodus wel zou zijn. Verder heeft de manier waarop we ons empathisch vermogen inzetten een grote invloed op ons herstelvermogen. Empathie die voortkomt uit je schema zelfopoffering kan ervoor zorgen dat je jezelf verliest in de therapie en in de wereld van de patiënt. Dit kan heel krachtig kan zijn voor de patiënt, maar uitputtend voor jou als therapeut. Het gaat er eigenlijk vooral om hoe je ervoor kan zorgen dat je een deel van jezelf alleen voor jezelf houdt: hoe je zorg kan dragen voor je eigen kwetsbare kind, terwijl je ook zorgt voor die van een ander. 

 Wil je meer weten over Susan of het congresprogramma? Kijk dan op https://www.schematherapie.nl/vakinformatie/congres/keynotes/  

Door Maarten Pauwels, congrescommissie